باز آى و دل تنـگ مرا مونس جان بـاش / وین سوخته را محـرم اســرار نهان بـاش...
زان باده که در میکده عشـق فروشــند / ما را دو سه ساغر بده و گو رمضان باش...
در خلوت شب ز حــق صـدا می آید / از عطر سحر بوی خدا می آید
با گوش دگر شنو به غوغای سکوت / کز مرغ شب ، آواز دعا می آید . . .
«ماه رمضان مبارک»
چه رسم جالبیه...
صداقتت را می گذارند پای سادگیت...
سکوتت را می گذارند پای ندانستنت...
نگرانیت را می گذارند پای تنهاییت...
وفاداریت را می گذارند پای بی کسیت...
و آن قدر تکرار می کنند که خودت هم باورت می شودکه
تنــــــــــــــــــــــهایی و محــــــــــــــــــــــــــتاج...
باران تلاش نکن هر چه قدرم که زیبا باشی زمین را قشنگ نمی کنی.
ندیدی وقتی که به زمین میرسی گل آلود میشوی!!
در سمت تو ام
دلم باران
دستم باران
دهانم باران
چشمم باران...
روزم را با بندگی تو پاگشا میکنم،
هر اذانی که میوزد؛ پنجره ها باز میشوند، یاد تو کوران میکند...
هر اسم تو را که صدا میزنم، ماه در دهانم هزار تکیه میشود،
کاش من همه بودم، با همه دهانها تو را صدا میزدم...
کفشهای ماه را به پا کرده ام، دوباره عازم تو ام،
تا بوی زلف یار در آبادی من است
هر لب که خنده ای کند از شادی من است
زندگی با توست...
زندگی همین حالاست!!!
از خودت بگو
من که نیستم با که سخن می گویی؟!!!
من که نیستم آرزوهایت را از که می خواهی؟!!!
من که نیستم از که خاطره می سازی؟!!!
البته خب
من که نیستم خیلی ها هستند!!
نمی دانم چرا امشب ...
خواب شب یلدا را می بینم...
بی خیال...
می بینی که چه راحت
برای چندمین بار فراموشت کردم؟؟؟!
بازم بی خیال....
از خودم دلگیرم تقصیر تو نیست....
تقصیر من است که تو این قدر بی وفایی....
ولیکن اشکالی ندارد....
فقط گفتن این جمله است که آرامم می کند...
بازم بی خیال....
اگر ماه بودم به هرجا که بودم...
سراغ تو را از خدا می گرفتم...
و گر سنگ بودم به هر جا که بودم...
سر رهگذر تو جای می گرفتم...
اگر ماه بودی به صد ناز شاید...
شبی بر لب بام من می نشستی...
و گر سنگ بودی یه هر جا که بودی...
مرا میشکستی،مرا میشکستــــــــی...
تو را به جای همه کسانی که نشناخته ام دوست می دارم
...............واي باران باران
شيشه پنجره راباران شست
از دل من اما..
چه كسي نام تو را خواهد شست؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
آسمان سربي رنگ
من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ
ميپرد مرغ نگاهم تا دور
واي باران باران
پر مرغان نگاهم را شست.
خواب روياي فراموشي هاست
خواب را در يابيم
كه در آن دولت خاموشي هاست
من شكوفايي گل هاي اميدم را در روياها ميبينم ...
وندايي كه به من ميگويد:
گرچه شب نزديك است
دل قوي دار
سحر نزديك است.........
.........در ميان من وتو فاصله هاست
گاه مي انديشم
ميتوان تو به لبخندي اين فاصله را برداري
تو توانايي بخشش داري
دست هاي تو توانايي آن دارد كه مرا زندگاني بخشد
وتو چون مصرع شعري زيبا
سطر برجسته اي از زندگي من هستي.
دفتر عمر مرا با وجود تو شكوهي ديگر
رونقي ديگر هست.
ميتواني تو به من زندگاني بخشي
يا بگيري از من آنچه را ميبخشي.
........گاه مي انديشم
خبر مرگ مرا با چه كس ميگويد؟
آن زمان كه خبر مرگ مرا
از كسي ميشنوي روي تورا
كاشكي ميديدم
شانه بلا زدنت را بيقيد
و تكان دادن دستت كه
-مهم نيست زياد-
وتكان دادن سر كه
-عجيب!عاقبت مرد؟
ـ افسوس
كاشكي ميديدم! من به خود ميگويم:
چه كسي باور كرد
جنگل جان مرا آتش عشق تو خاكستر كرد؟.......
با من اكنون چه نشتن ها خاموش ها
با تو اكنون چه فراموشي هاست.
چه كسي ميخواهد من وتو ما نشويم
خانه اش ويران باد..
من اگر ما نشوم تنهايم
تو اگر ما نشوي خويشتني.
«حمید مصدق»
کاش می دیدم چیست
آنچه از چشمان تو تا عمق وجودم جاریست؟
آه وقتی که تو لبخند نگاهت را
می تابانی
بال مژگان بلندت را
می خوابانی
آه وقتی که تو چشمانت
آن جام لبالب از جان دارو را
سوی این تشنه ی جان سوخته می گردانی
موج موسیقی عشق
از دلم می گذرد
روح گلرنگ شراب
در تنم می گردد
دست ویران گر شوق
پر پرم میکند ای غنچه رنگین پر پر....
من ، در آن لحظه كه چشم تو به من مي نگرد
برگ خشكيده ايمان را
در پنجه باد ،
رقص شيطاني خواهش را ،در آتش سبز !
نور پنهاني بخشش را ،در چشمه مهر !
اهتزاز ابديت را مي بينم !!
بيش از اين ، سوي نگاهت ، نتوانم نگريست !
اهتزاز ابديت را ياراي تماشايم نيست !
كاش مي گفتي چيست
آنچه از چشمان تو تا عمق وجودم جاريست ؟!
«فریدون مشیری»
گاه دلتنگ می شوم...
دلتنگتر از همه دلتنگی ها
گوشه ای می نشینم ...
و حسرت ها را می شمارم...
و باختن ها را،
و صدای شکستن ها را...
نمی دانم کدامین امید را ناامید کرده ام ...
و کدام خواهش را نشنیدم...
و به کدام دلتنگی خندیدم
که این چنین دلتنگم.
دلتنگم، دلتنگ...!
کاش دوست داشتن را از پلک های خود می آموختیم...
به تو می اندیشم
به تو و تندی طوفان نگاهت بر من
به خود و عشق عمیقت در تن
به تو و خاطره ها
که چرا هیچ زمانی من و تو ما نشدیم
جام قلبم که به دست تو شکست
من چرا باز تو را می بخشم؟؟؟
به تو می اندیشم
به تو که غرق در افکار خودی
من در اندیشه افکار توام
قانعم بر نگه کوته تو
هر زمان در پی دیدار توام…
قطار می رود....تو می روی..... تمام ایستگاه می رود............
و همچنان به نرده های ایستگاه رفته تکیه داده ام!!
«قیصرامین پور»
شنیده بودم که عشق با شعف همراه است اما ، از شنیدن اینکه فرهاد ها از عشق شیرین ها خود را می کشتند و مجنون ها بخاطر عشق لیلی ها از کار و زندگی می افتادند هیچ گاه به شعف نمی رسیدم و در هیچ یک از این ها عشق الهی را نمی دیدم . هر چند که اطرافیانم همواره ، خواهانِ عشق بودند اما همیشه با افتخار می گفتم : " اگر این اسارت ، عشق است ، من هیچ گاه خواهانِ عشق نیستم . "
تو رابه تمام دنیا نشان دهد و به همه بگوید که این دنیای من است...
سلام!
دوستت دارم » جمله ای با نیروی عظیم که عمق جان انسان را در بر می گیرد. گفتن همین جمله کوتاه نشانی از اوج حیات فکری و روحی انسان است. آن زمان که او نیاز به بالاترین ابراز احساس دارد همین جمله کوتاه است که او را از هزاران در گیری فکری رها می کند. باور کردنی نیست که با گفتن همین جمله ناگهان عین احساسات واقعی برای شخص مقابل بیان می شود. او نیز احساس می کند که روحی وجود او را با کلامی لمس کرده.
« دوستت دارم » واژه ای است که انسان احساس همان زمانش را به خالصانه ترین و پاک ترین شکل ممکن ابراز می کند. گفتن اینکه او احساسش را بیان می کند درست نیست. بیان کردن و ابراز کردن دو عمل متفاوت هستند. زندگی در سادگی است و ابراز دوستی به ساده ترین شکل زیباترین آن است. سرودن شعری بلند برای ابراز دوستی چیزی نیست جز بیان بلند آن که خستگی را برای او به دنبال دارد. آن چرا که ابراز دوست داشتن در عمیق ترین شکل و زیباترین نوع آن نشان می دهد همین جمله کوتاه است. « دوستت دارم » مانعی است برای تنفر روح.
چترها را باید بست...
ته تاریکی تکه خورشیدی دیدم خوردم وز خود رفتم و رها بودم
«سهراب»
نرم وآهسته بیایید ، مبادا که ترک بردارد
چینی نازک تنهایی من
«سهراب»
دوستان عیب کنندم که چرا دل به تو دادم...
باید اول به تو گفتن که چنین خوب چرایی؟...
گفته بودم چو بیایی غم دل با تو بگویم...
چه بگویم؟که غم از دل برود چون تو بیایی...
دوستت دارمها را نگه میداری برای روز مبادا،
دلم تنگ شدهها را، عاشقتمها را…
“… دوست داشتن از عشق برتر است. عشق یک جوشش کور است و پیوندی از سر نابینایی، اما دوست داشتن پیوندی خودآگاه و از روی بصیرت روشن و زلال. عشق بیشتر از غریزه آب میخورد و هرچه از غریزه سرزند بیارزش است و دوست داشتن از روح طلوع میکند و تا هر جا که یک روح ارتفاع دارد، دوست داشتن نیز همگام با آن اوج مییابد…”
اولین روز بارانی را به خاطر داری؟
غافلگیر شدیم
